Każdy człowiek wie, że musi troszczyć się o swoje potrzeby cielesne: pragnienie, głód, odpoczynek, zdrowie. Wyczuwa jednak, że one go nie zaspakajają, że ma jeszcze głębsze, duchowe potrzeby.

To wołanie o cel i sens życia szczególnie odzywa się w człowieku młodym, który dojrzewając, musi w pewnym sensie, pożegnać się z poglądami i zasadami przyjętymi tylko tradycyjnie z domu, szkoły, środowiska. Musi znaleźć własną odpowiedź na fundamentalne pytania. Skąd się wziął? Po co żyje? Kim chce być? Komu i czemu chce swoje życie poświęcić? Co będzie po zakończeniu ziemskiego życia?

Aby odnaleźć odpowiedź na te egzystencjalne pytania, od której będzie zależało całe jego przyszłe życie, młody człowiek musi zwrócić się najpierw do dwóch swoich naturalnych władz: rozumu i woli. Rozum stawia pytania, szuka prawdy, chce znaleźć pewną odpowiedź. Dopiero po jej odnalezieniu wola może się zaangażować w pójście odnalezioną drogą, w życie wybranymi wartościami.