Na początku:
Trzy razy tradycyjną doksologię „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen” (na cześć trzech Osób Boskich).

Na dużych paciorkach trzech kolejnych dziesiątków:
1. Bądź uwielbiony Boże Ojcze!
2. Bądź uwielbiony Boże Synu!
3. Bądź uwielbiony Boże Duchu!

Na małych paciorkach trzech kolejnych dziesiątków:
10 razy „Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu…”

Teologiczne uzasadnienie:
Trójjedyna Miłość to Bóg żyjący w trzech Osobach jako jedność, którą łączy miłość. Bóg w Trójcy jest dla chrześcijan największym autorytetem, dobrem, prawdą, celem, absolutem od którego pochodzą i do którego zmierzają w wieczności. On wspomaga ich również w tym życiu, aby pomóc im osiągnąć szczęście nieba. Ten doskonały Bóg godny jest tego, aby Go prosić, przepraszać, dziękować, ale szczególnie godny jest uwielbienia. Uwielbienie zaś jest zachwytem i radością, że Ktoś tak wspaniały istnieje, że posiada w sobie tyle doskonałości, że chce się nam udzielać, że możemy Go poznawać, podziwiać, kosztować, jednoczyć się z Nim. Uwielbienie jest bezinteresowne, nie prosimy, nie korzymy się przepraszając, nie dziękujemy za otrzymane już dary, ale wychwalamy naszego Boga za to że Jest, za to, że jest Miłością i to Trójjednyną, za to, że chce nam dać udział w swoim życiu i w swojej miłości.
Uwielbiamy poszczególne Boskie Osoby w trzech dziesiątkach odmawiając tradycyjną doksologię „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, jak była na początku, teraz zawsze i na wieki wieków. Amen” Już w niej samej widać, że są One połączone, ale na początku odmawiamy jeszcze trzy: „Chwała” na Ich wspólną cześć. Zadaniem całej Koronki jest przysporzenie chwały naszemu Umiłowanemu Bogu, a jednocześnie prośba by On żyjący jako Trójjedyna Miłość, dawał nam coraz większy udział w prawdziwej miłości, której przeogromne pragnienie On sam wszczepił w każde ludzkie serce.