MEDYTACJA DRUGA

Trójco Święta, która jesteś miłością, świętością, prawdą. Która jesteś oddaniem, wspólnotą, Rodziną. Która jesteś jednością Ojca, Syna i Ducha Świętego. Jesteś piękna, jesteś mądra, jesteś święta! Dlatego ja, mały człowiek tej ziemi, tęsknię za Tobą, chcę zjednoczyć się z Tobą, pragnę zamieszkać z Tobą i w Tobie na wieki. Ale, jak to osiągnąć Trójjedyny Boże? Pokaż mi drogi do zjednoczenia z Tobą.

1. Pierwszą drogą jest pragnienie: miłości, domu, rodziny, szczęścia. To pragnienie jest w każdym istniejącym na świecie człowieku. Całe życie próbuje on je w sobie zaspokoić. Bardzo często nie udaje mu się to i wtedy pragnienie jeszcze bardziej wzmaga się i potężnieje. Są też chwile kiedy jest szczęśliwy – bo kocha. Bo znalazł człowieka, bo założył rodzinę, bo służy ludzkości. Lecz po jakimś czasie znów odkrywa, że to jeszcze nie wszystko, że ta miłość odchodzi, przemija, a on pragnie miłości nieskończonej, miłości wiecznej.

2. Drugą drogą są władze duchowe człowieka: rozum, serce, wola. Dobry Stwórca podarował je każdemu i chciał, by były w nim one odbiciem Jego troistości. Mają być na siebie nawzajem otwarte i współpracować ze sobą w sprawach tej ziemi. Ale jeszcze bardziej mają wspólnie wpatrywać się w Boga. Rozum prowadzony przez wcielone Słowo Boga ma poznawać prawdy i prawa Boże, serce kierowane przez Ducha Świętego ma je ukochać, wola zaś poddana Ojcu ma czynić to, czego On chce. Poszczególne władze, jak Osoby Trójcy Świętej mają wszystkie decyzje ze sobą omawiać i wspólnie podejmować, aby nie było przesadnej dominacji jednej z nich.

3. Kolejna droga do spotkania i zjednoczenia z Trójcą Świętą, otwiera się przed ludźmi uznającymi się za wierzących. We chrzcie świętym zostali oni obdarowani cnotami teologalnymi: wiarą, nadzieją i miłością. I to one już nie w sposób naturalny, lecz nadprzyrodzony, mogą ich prowadzić ku wspólnocie z Trójjedynym. Wiara otwiera się na prawdę, że Bóg istnieje i że wszystko, co o Sobie objawił jest wiarygodne ze względu na Jego boski autorytet. Nadzieja wytrwale oczekuje spełnienia boskich obietnic, których jeszcze nie widać. A miłość z oddaniem dąży do zjednoczenia z Bogiem, swoim najwyższym Celem.

4. Trójca Święta pragnąc zjednoczenia z człowiekiem, jako kolejną drogę podarowała mu sakramenty, którymi szafuje Kościół. Ale to Ona sama przychodzi do człowieka w każdym z nich. We chrzcie św., który udzielany jest w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, człowiek ochrzczony zostaje wszczepiony nie tylko w Kościół, ale przede wszystkim w Rodzinę Trójcy Świętej. W sakramentach Eucharystii i bierzmowania, choć kładzie się nacisk na przyjście pojedynczych Osób Trójcy: Jezusa i Ducha Świętego, to jednak one nigdy nie przychodzą same, lecz we wspólnocie Trójjedynej Miłości.
W sakramentach pojednania i namaszczenia chorych, Trójca Święta pragnie by w Jej imieniu kapłan mógł udzielić rozgrzeszenia i umocnienia. A potem zaprasza znowu do jedności ze sobą: duchowej po rozgrzeszeniu i całkowitej po śmierci.
W sakramentach kapłaństwa i małżeństwa, Trójca Święta chce wyrażać się na zewnątrz. Dla kapłana to Ona chce być rodziną, wspólnotą, gronem przyjaciół, ale jednocześnie pragnie, by on Ją dawał ludziom i poszerzał grono Jej wyznawców. A małżonkowie mają tworzyć miłującą się rodzinę na wzór Trójcy Świętej.

5. Szczególną drogę do zjednoczenia ze sobą wyznacza Trójca Święta swoim przyjaciołom, których powołuje do życia konsekrowanego, a jest to droga ślubów. Przez czystość wyznają oni, że dla ich serca nie istnieje nic ważniejszego, żadna inna miłość, tylko ta do Boga w Trójcy Świętej. Przez ślub ubóstwa mówią, że żadna rzecz materialna nie jest wstanie ich zaspokoić, dlatego świadomie z nich rezygnują, widząc swoje szczęście jedynie w zjednoczeniu z Trójcą Świętą. Ślubując posłuszeństwo wyznają wobec świata, że nawet sami dla siebie nie są zbyt ważni, że są wstanie wyrzec się siebie i swojej woli, aby poddać się woli Trójjedynego Boga.

6. Człowiek zawiera w sobie jeszcze inną troistość: ciało, duszę i ducha. A gdy kocha i pragnie zjednoczenia, chciałby całego siebie oddać i dopełnić. A ponieważ Bóg jest duchem, najgłębsze zjednoczenie z Nim dokonuje się w najwyższej władzy człowieka, duchu. Ale trzeba i watro oddać Bogu także ciało. Dzielić się z Trójjedynym, gdy ciało się raduje i ofiarować Mu jego trud, zmęczenie i ból, gdy przeżywa chwile wyniszczenia. Im mniej będzie się człowiek przywiązywał do ciała, im bardziej potrafi je oddać, tym bardziej duch będzie w nim królował.
A duch wynosi człowieka na prawdziwie niebiańskie horyzonty. Gdy Bóg w Trójcy Świętej dopuści człowieka do uczestnictwa w swoim duchu, wyzwala go z pożądań ciała, chwiejności uczuć, niepewności myśli i niezdecydowania woli, i pozwala mu mieć udział w swoim boskim majestacie, chwale, świętości, nieskończoności, wszechwiedzy i wszechmocy. Ludzki duch staje się boski przez uczestnictwo i zjednoczenie z Trójjedynym Bogiem.

Trójco Święta dziękujemy Ci za to, kim jesteś. Dziękujemy Ci za wielość dróg, którymi chcesz prowadzić nas do zjednoczenia ze sobą. Pragniemy nimi podążać. Chcemy na wieki należeć do Twojej niebiańskiej Rodziny. Ale już teraz zapraszamy Cię do siebie i prosimy, byś rozgościła się w naszych sercach, domach, wspólnotach, byśmy mogli stanowić z Tobą jedną Rodzinę.